Ego


In the end, they reached, in their relationship, by the shore,
just to know that their hearts were in sore,
Still, they moved on,
learned how to ignore,
but the pain, in them,
grew as the doleful lore,
Who would’ve known,
the echo of her voice would dwell in his heart,
knock at his door,
and his senses would calmly sleep and snore.
Who would’ve known, the picture of her thoughts
would nip his eyes to drain out, from the store,
the ocean of gloom, the river of doom,
the chill of his soul from inside his core,
And, there she’s alone, knitting for him,
her love, more and more.
Love found the end, with the new beginning,
like a new festoon for her to decore,
But something held both of them back, from the shadow,
grilled them, chilled them, thrilled them with the nightmares,
The ego of their own ruled them both, it flew above their love with a sly grin to score.

सपनाहरु


सपनाहरु बर्खामा बेर्नो छर्न भिजाएका बिया जस्तै हुन्,
कति कुहिंछन,
कति टुसाउछन्,
कति त्यसै बिलाउछन खेतको हिलोमा,
कति संघर्ष गरेर बोट बन्द्छन,
तर भदौको भेल संगै लड्छन र सक्किन्छन,
केहि बाकीं अन्न दिने आशा निराशा पर्दै भुष बनेर हेपिन्छन,
अनि केहि फल्दछन, मिठो परिकार बन्दछन् थालको !
सपनाहरु कति बन्द आँखामा देखिन्छन,
जो अक्सर कुहिन्छन,
अनि केहि लैलहैमा कोरिन्छ्न
तर ती कोरिएका धर्काहरु, फिक्का हुन्छन,त्यसै बिलाउछ्न !
केहि खुला आँखाले देखिन्छन,
जो टुसाउछन्, फुल्दछन र फल्द्छ्न,
सजीव बन्दछन, मिठो फल बन्दछन,
तर यस्ता हजार सपनाहरु,
गिलो हिलोमा हराउने डरले,
या त भदौरे भेलको खबरले,
टुसाउन छोडे भने,
कुहिने डरले भिजाउन छोडे भने,
भुषको डरले कत्ति नगोडे भने,
सायद जीवन एक रित्तो थाल हुनेछ,
जसले भोकले न्यासृएको लाचार अनुहार सिवाय केहि देखाउने छैन !


#pwnbhtt

[ अल्जाईमरको बेलामा प्रेम ]/ [Love at the time of Alzheimer]


सुर्यले हरेक पटक धर्तिलाई भेट्दा,
पहिलो चोटी भेटेझैँ गर्छ, उही नयाँपन, अपरिचित भाव उसको अनुहारको,
उत्साह नया सम्बन्धको, र यो प्रक्रिया रिपिट भैरहन्छ |
उसको र मेरो बीच पनि यस्तै हुदै थियो |
समय ले कयौ बसन्त संगै कटाएका हामीलाई,
पटक पटक जिस्काउथे यादहरु!
हरेक पटक उसका लागी मेरो परिचय फेरिन्थ्यो,
उसले मलाई भुल्दथी र म धर्ति सम्झन्थे आफुलाई
उसकै तेजले जीवित एक पिण्ड सम्झन्थे |
सधै नया तरिकाले स्थापित हुने हाम्रो सम्बन्ध,
कहिले धेरै बेर का लागि हुन्थ्यो त कहिले केहि बेरका लागि |
डाक्टरले भनेका थिए,
‘तपाई अब उसको लागि तपाइँ रहनुहुन्न,
तपाई अब उसको लागि उसको रहनुहुन्न|’

सम्झनाको भुमरीमा लुकामारी खेल्नुस भनेका थिए डाक्टरले,
त्यसैले अब हरेक पटक नया मानिस संग प्रेम हुनु थियो,
मायाको संघर्ष सुरु भएको थियो,
जसरि बिहान फक्रेको फुल, साझ ओइलाउछ |
हाम्रो सम्बन्ध पनि ओइलाउनु थियो |
उसले मलाई भुल्नु थियो, हाम्रा यादहरु याद नरहनु थियो |
‘तिमि को ? मैले चिनिन त ?’
उसको प्रश्न मा पिडा हुन्थ्यो, आफै प्रतिको पश्चाताप हुन्थ्यो |
लामो बाटो हिडेर टाढा आइसकेपछि, आफु किन त्यहा आए र कहा जादै छु भन्ने थाहा नभए जस्तै,
उ ऊ हुनुको खोजमा लाग्थी |
त्यो खोजको सधै सुरुवात मात्र हुन्थ्यो |
तर मायाको पनि सुरुवात मात्र त् हो चाहिने, होइन र |
अन्त्य कसले खोज्छ र | चाहे बस्तु प्रेम नै किन नहोस !
म भन्थे, ‘म बोट हु तिम्रो र हरेक पटक तिमि फुले मात्र मेरो अस्तित्व रहन्छ |
जति ओइलाए पनि यो बोट तिम्रो सुन्दरता र बनोटका लागि सास छंजेल धर्ति समातेर बस्छ |’
उ मुस्कुराउथी, यादहरु जसै फर्किन्थ्ये केहि गरि,
यादहरु प्यारा हुन्छन, याद हरुमा त ‘जीवन’ शब्द अडेको छ !
सायद उसको पनि जीवन कुनै चल्ला जस्तो प्रत्येक पटक उड्न खोज्थ्यो,
सयर गर्न खोज्थ्यो आशुका सागर,
चढ्न खोज्थ्यो होला खुसिका सगर
र पढ्न खोज्थ्यो उपलब्धिका बादल पल्टाएर,
जीवन यो नै त हो , आशु, हासो र प्रत्यक इन्द्रीयहरूका भोगाई,
यो नै एक्कासी मेटिए,
कुनै सुन्दर पेन्टिङ एकाएक खालि क्यानभास मात्र भए,
के अर्थ खोज्ने जीवनको ?

डाक्टरले भनेका थिए,
‘तपाई अब उसको लागि तपाइँ रहनुहुन्न,
तपाई अब उसको लागि उसको रहनुहुन्न’
सायद गलत भने डाक्टरले,
हरेक पटक उसको क्यानभास मा नया तस्बिरको सृजना हुन्थ्यो,
हो, मैले गर्थे, उमेर परिधि नजिक थियो हाम्रो तर पनि सम्बन्ध सधै नयाँ हुन्थ्यो |
जती नै सुरु बाट किन नहोस, धर्ति उजेलो त घाम ले नै हुन्छ,
हो म पनि उसले गर्दा नै उजेलो हुन्थ्ये |
म फूलदानी जस्तो थिंए र उ मेरी फुल थिइ,
फुल्दानिको शोभा फुल !


#pwnbhtt

मेरो गाउ सहर बन्दा !


मेरो गाउ सहर बन्दा,
छिमेकी काका लाइ हाम्रो घरको दुधमा पानी ज्यादा दुध कम लागेको थियो,
त्यसैले उनि प्याकेटको दुध किन्न रूचाउँन थाले,
हिजो सम्म उनले भन्ने कुरा, ‘माया बढी दुध कम’ हुन्थ्यो,
र सायद त्यो माया पग्लेर पानी भएको थियो क्यार ,
घरको गुन्द्रुक भाईलाई गनाउन थालेको थियो,
र चाउचाउ को पाकेट हरहर बसाउथ्यो,
बहिनीलाई बटेको चुल्ठो पुच्छर लाग्न थाल्यो,
रिबनका फूललाई हाइलाइटले हेप्न थाल्यो,
मायालाई चौताराको भटमास भन्दा रेस्टुरेन्टको मम मनपर्न थाल्यो,
दहि भन्दा कोलाले उसको मन हर्न थाल्यो |
करेसाका रायो का पात सुकेर काला भएका हुन्थ्ये,
तर बेमौसमी तरकारीले भान्साको कराई भरिएको हुन्थ्यो,
काम गर्ने हात हरु मोबाईल मा व्यस्त भए,
साथि भाई सब सिनेमा मा मस्त रहे |
हो, मेरो गाउ सहर बन्दा,
खोला ले पनि रंग फेरेको थियो,
ऐना मानि हेर्ने हुनाले सायद कालो बुर्का ओढेको हुनुपर्छ,
खोला हो कि ढलको नाला छुट्याउनै गाह्रो !
जंगल ले पनि आफ्नो ढंग फेरेको थियो,
पात झरेका ठुटा, अनि बकुल्लाका भुत बंगला मात्र थिए,
गोठका गाई अलमल मा थिए,
गोठाला जाने सहरी झलमल मा थिए |
मेरो घरमा बा ले कुकुर बोकेर ल्याउदा,
गाईले नि गाँउ सहर भएको बुझेको हुनुपर्छ,
हुन त चर्ने घास हराएको थियो,
खुल्ला चौर र खेतहरुको उठीबास भएको थियो,
यो सब मेरो गाँउ सहर हुदा भएको थियो |
बाटोको हरियो दुबोले पहिरन ओड्न थालेको थियो,
हरियो, पहेंलो, रातो, अनेकन पोका र कागज,
अनि कहि कतै मोटर को धुवा ले टालेको थियो |
सहर मा त् बाटो हुन्छ रे,
बिरामी हुदा कालले पनि लाटो हुन्छ रे सुनेको,
तर मेरो गाँउ सहर त बन्यो,
तर त्यसमा बाटो बनेन, मल्लो घरे बिर्खे थला पर्दा काल पनि त्यति लाटो बनेन,
मम, चाउमिन आयो गाउमा तर औसधि आएन,
मोबाईल आयो गाउमा तर शिक्षा आएन,
संस्कृति आयो गाउमा तर सभ्यता ल्याएन,
हो यो सब मेरो गाउ सहर बन्दा को कुरा,
हो जब मेरो गाउ,
न गाउ रह्यो न सहर नै भयो |


मेरी आमा समुन्द्र


मेरी आमा समुन्द्र जस्तै छिन्,
त्यसैले त म कुनै नदि जस्तो हरेक पटक आमा मै बिलिन हुन्छु,
म आमाकै एक भाग हुँ,
मेरो उत्त्पत्ति आमा बाटै भएको हो र
मेरो गति मेरी आमा मा गएर सीधिन्छ,
मेरो अस्तित्व आमा सम्म पुगेर सक्किन्छ !

कुनै तटका खस्रा ढुंगा जस्तै आमाका घिसिएका नंग र चिरा परेका पैताला
मेरै शरीर हुर्काउदा हुर्काउदै परेका हुन् ,
आमाका चाउरिएका र सुकेका हात र निधार का छाला,
सामुन्द्रिक तरङ्ग हरु हुन् , छाल हरु हुन् ,
ती तरङ्ग म हुनुको प्रतिबिम्ब हुन्
र ती चाउरिएका धर्का मेरा भाग्य रेखा हुन् |

मेरी आमा समुन्द्र जस्तै छिन् ,
र पनि अचम्म छ यहा, आमा डुबाउन जान्दिनन , मात्र डुब्न जान्दछिन,
प्रत्येक पटक मेरै लागि डुब्ने गर्छिन, म मै डुब्ने गर्छिन,
हरेक पटक मलाई ओभानो राखेर कुनै टापु माथि को नरिवलको बोट जस्तै |
हो, समुन्द्र बिना त्यो टापु र त्यो बोट को के नै अस्तित्व !

मेरी आमा समुन्द्र जस्तै छिन्,
अनि हरेक पटक उठ्ने ज्वारभाटाहरु, मेरी आमाको निधारका पसिना हुन्
जुन हरेक पटक मेरी आमाले, बोकेको भारि बिसौदा पुछ्ने गर्छिन,
र म कुनै किनारा जस्तो पर्खिरहन्छु त्यो ज्वारभाटालाई,
कुनै सिपि र मोति को आशमा बसे जस्तै,
र डोको बाट आमाले निकालेर हसियाले काटेर दिने आम्बाका दाना,
मेरा लागि कुनै मोति भन्दा सायदै कम भए होलान |

मेरी आमा समुन्द्र जस्तै छिन,
बिशाल, शान्त, सुन्दर, गहिरो,
कुनै आकाश दर्पण जस्तो,
मेरो र मेरो लागि मेरा नजिक भएको सम्पूर्ण अस्तित्वको दर्पण |


#pwnbhtt

You and Me


When love was there for you
to be loved, you were not there.
What you always loved is, being loved,
But you never loved your love.

Love says silence bring hearts together,
But I always wished Hall of noise for us,
To see if I could only notice you,
If I could see the world in you,
And me, there in your world!

The World may be smaller to reach,
The threads connecting people may be smaller,
But I was so stuck in your world,
I never found a way out of it,
Never did I find any thread connecting us!

Us, a story I used to tell,
To the minnows of my imaginations,
To the bragging beats of my beast,
Right into my left breast,
Seldom found its shore.
And I know it never roar out your name,
Nor played a tricky tic tac game,
Like those doves or those love birds.
I only felt you in the air,
Dived through the galaxy of your presence,
Though invisible, it was invincible to my mind!

प्रश्न हरु!


म हावा संगै हल्लिने पात हुँ ,
या बिना बादलको बर्षात हुँ?
म पुजिने पवित्र ढुंगा हुँ,
या कतै नचढ्ने थुंगा हुँ?
म रक्त नलीको छाल हुँ,
या हाडहरुको कंकाल हुँ?
म अंकुर बिजको पहिलो हुँ,
या माटो फोहोरी गिलो हुँ?
म प्रसाद झरेको भुइँको हुँ,
या थाली एक दुइको हुँ?
म ‘म’ खोज्दै हिड्ने सन्न्यास हुँ,
या लक्ष्य बिग्रेको विन्यास हुँ ?
म सर्वज्ञानी एक योगी हुँ,
या मगज बिग्रेको भोगी हुँ?


#pwnbhtt