90’s, When I was born.


We came into my home together 🙂 
Advertisements

Words or Her?


I had her,

Wrapped up in my grammar,

Cuddled up with my pen,

Muddled up with my thoughts,

And laid down on my poetry.

But,

Now I feel void in my thought,

Emptiness! writing is naught,

What have I lost ?

Words or  Her!

 

घडी


पुरै दस वर्ष पछि हाम्रो भेट भयो | सुरुमा त उ होइन कि जस्तो लाग्यो | तर एकछिन सम्म हेर्दा म पक्का भए उ नै हुनुपर्छ भनेर | उसले पनि मलाई देखि | केहि बोलिन | नदेखे जस्तै गरि | उ कुनै एक बृद्ध मानिस संग थिई | सायद उसको बुवा हुनुपर्छ | ‘ भो, बुवा अर्का पसलमा हेरिस्योस न | यहाँ त छैन मैले खोजेको जस्तो|’ उसले बुवा तिर हेरी र जाने सङ्केत गरि | ‘अघि मनपर्यो भन्थी, के भो फेरी यसलाई | हुन्छ साहुजी म अरु ठाउमा पनि हेरेर आउछु नि, खोजेको भेटिन्छ कि !’ उसका बुव़ा ले भने | ‘हजुर, भैहाल्छ नि !’ मेरो साथीले व्यापारिक मुस्कान छाड्यो | दशैँ बिदा मा घर गएको बेला म साथि को पसल मा अक्सर बस्न जान्थे | उसको घडीको पसल थियो | दिन भरि बसेर गफ गर्ने र हसि मजाक गर्ने बाहेक हाम्रो केहि काम थिएन | ‘त्यहिँ हाम्रो टोलका साहुजी कि छोरी हो | अस्ति भर्खर अमेरिका बाट आएकी | तैले त चिन्छ्स होला नि रमेश ? तैले पढेको स्कुलमा पढेको रे ?’ तिनीहरु तिर हेरिराको हुनाले रुपेशले मलाई पुरै डिटेल बतायो | ‘अह, चिन्दिन !’ मैले उसलाई नचिने जस्तै गरे | र रुपेशले मलाई उसको पुरै बेली बिस्तार लगायो | मन मनै हासो पनि लाग्दैथियो | तर एक वाक्यले मेरा कान ठाडा भए | ‘ दशैँ को लागि घर आएकी र उसको यो मङ्सिरमा बिहे हुदैछ रे | अनि फेरी अमेरिका जान्छे |’ अघि सम्म निर्बाध आईरहेको हासो एक्कासी घाटीमा अड्कियो | म त्यहाँ बाट उठे | केहि भएको छैन भन्दै मन लाई सम्झाउन थाले | र हुनु पनि किन |

***

मैले उसलाई दिन दिनै एसेमेस गर्न थाले | उ संग मेरो नम्बर थिएँन त्यै भएर रिप्लईमा, सधै, तिमि को हौ भन त् भनेर भन्थी | धेरै दिन पछी मैले उसलाई आफ्नो नाम बताए | हामि धेरै जसो एसएमएस मै कुरा गर्थ्यौ | कहिले जोक त् कहिले कुनै भनाई पठाउथे | रिप्लाई मा सधै थ्यांक्यु र स्मईली मात्र आउथ्यो | लगभग महिनौ सम्म हामि एसएमएस मै कुरा गर्थ्यौ | उसको बर्थडे होस वा कुनै अरु पर्व म मेसेज गरिहल्थ्ये | र उसको स्वाभाविक ‘थ्यान्क्यु’ आउथ्यो रिप्लाईमा | धेरै दिन सम्म यस्तै गरे | एक दिन फोन गरे | उसले सुरुमा चिनिन मलाई अथवा नाचिने जस्तै गरि | मैले उ संग फोन मा कुरा गरे | त्यो दिन पछि भने फेरी फोन गरिन |

फेसबुकको अकाउन्ट बनाउने बित्तिकै उसलाई नै मेरो पहिलो साथि बनाएको थिए | त्यस पछी त् के थियो, घन्टौ सम्म साइबर मा बसेर उसँग च्याट गर्न थाले | यस्तै मा एक दिन उसलाई भेट्न बोलाए | नजिकै को मन्दिर को भजन मण्डली बस्ने ठाउमा बसेर मा उसलाई कुर्दै थिए | एक छिन पछी उसको फोन आयो | मैले स्कुल पछी उसलाई भेटेको पहिलो चोटी थियो त्यो | उ स्कुलमा जति सुन्दर थिई, त्यो भन्दा अझ सुन्दर भएकी थिई | बैसले उसलाई पुरै ढाकेको थियो | उ प्रत्येक कोण बाट कुनै अपजस नभएकी सुन्दर युवती देखिन्थि | ‘ हें, हेल्लो, निकै बेर लायौ त ? कता जाने अब ?’ मैले हात मिलाउदै उसलाई सोधे | ‘ अ, जाम थियो | त्यस माथि गाडी पनि ढिला पाए | उ त्या बसौ |’ उसले मन्दिर बाहिरको पिपल को चौतारा देखाई र हामि त्यहि गएर बस्यौ | त्यो दिन त्यस्तै पढाई का कुरा कानी भए , अनि स्कुलका सम्झन लायक कुरा सम्झेर मजाले हस्यौ |

त्यस पछि हाम्रो भेट भएन तर फोन मा भने कुरा हुन्थ्यो | उ प्लस टु सकेर युएस ट्राइ गर्दै थिइ | र उ जानु भन्दा केहि दिन अगाडी मैले उसलाई फोन गरेर प्रपोज पनि गरेको थिए | मैले उसलाई भनेको थिए, ‘ प्रभा, तिमी उ त्यो जुन जस्तै चमक छुन कुनै एक चरी जस्तै उडदै छौ | यो रुखलाई त् बिर्सदैनौ नि ? यो रुख को लागि तिमि नै सधै प्रिय हुनेछौ |’

‘तिमीलाई पनि म बिर्सुला र रमेश ! यस्तो पनि सोच्न सक्छौ है तिमी | तिमी ले मलाई अझ बुझेकै रहेनछौ | यो चरी लाई सधै तिम्रै छाहारी प्यारो हुनेछ |’ उसका यी शब्दले उ जाने दुख भन्दा बढी कुसी दिएका थिए त्यो दिन | तर गएको केहि महिना पछी उ मलाई इगनोर गर्न थालि | मेसेज को कुनै रिप्लाई पनि आउथेन | उसले मलाई सायद भुलिसकेकी थिइ | बिना कुनै रिप्लाईका ‘हाई’ ‘हलो‘ ले मात्र उ संगको च्याट बक्स भरिएको थियो |

***

धेरै पछी उसले मालाई रिप्लाई गरि |

‘हे वाई आर यु सो ओब्सेसड विथ मी | दिमाग खराब गरिसक्यौ यार | बच्चा बेलाको कुरा लिएर अहिले सम्म ल्यांग ल्यांग गरिरा’छौ | प्लिज लिभ मी अलोन !’

एक बर्ष पनि पुरा नभई उ बच्चा बाट म्याच्युर भैसकेकी थिइ | म भने बच्चा नै भएको थिए | त्यो दिन मैले केहि रिप्लाई गर्न सकिन |

धरै पछी मैले उसलाई ‘थ्यान्क्यु’ भनेर रिप्लाई गरे | त्यस पछी उसले मलाई ब्लक गरि |

मैले मेसेज पठाएको दिन उसको ब्रेकप भएको रहेछ | तर उसको अफेयर रहेको र ब्रेकप भएको यो कुरा मैले धेरै पछी थाहा पाएको थिए | त्यस पछी हाम्रो भेट न शब्दमा भयो न नै अरु कतै |

****

‘ सर भेट्नु भो त राम्रो घडी | कुनै मन पर्यो त् ?’ फर्कदै गरेका बुवा छोरी देखेर मेरो साथि पसल बाटै करायो | फेरी तिनीहरु पसल मै आए |

‘खै बाबु यसलाई कुनै मन परेन | त्यै अघि हेरेको राम्रो थियो त त्यै देखाउनुस त |’ उसका बुवाले सुरु मा आउदा हेरेको घडी मागे |

‘ओ, हेलो, तपाईको नाम के हो ?’ मैले उसलाई बोलाए | उसका बुवाले मलाई हेरे | मेरो साथी ले पनि मलाई हेर्यो | मेरो साथिले फेरी उसका बुवालाई हेरेर हास्यो | उसका बुवाले मलाई हेरे | ‘ ए, उसको नाम …’ बुवालाई बीच मा रोक्दै उ बोलि ‘किन चाहियो र हजुर लाई नाम, नाम ले घडी मा केहि फरक पर्छ र |’

‘होइन बिल बनाउनु पर्यो त्यहि भएर |’ म मुसुक्क हासे | पहिला एक अर्का लाई हेर्दा शितल लाग्ने आखा आज एक अर्का का आखा पोल्दै थिए |

उसका बुवा स्कुटर स्टार्ट गर्दै थिए |

मैले उसको हातमा बिल थमाउदै भने, ‘घडी लिन फर्कनु भो, भोलि अरु कुरा पनि पहिल्यै हेरेको छान्नुपर्ला नि | बिचार गरेर निर्णय गर्ने गर्नुस |’

उ केहि बोलिन शिर निहुराएर स्कुटर पछाडि बसी |

Who


Who sail along the clouds like my heart does every time,
Who has a secret crush for own-self like I do have on mine,
Who live for the tears and die for the smile,
And who, for the happiness, in the solitude, runs a mile!

Ponytail Girl


There was time I wished to be your rubber band,

There was time I wished to be your hair band,

Sometimes I’d felt like, may be, I look like your hair comb,

Plowing the myriad of feelings entangled within my own.

 

There was time I wished for a time you tie up your hair,

There was time I felt your neck wished for my kiss,

And the scene of you tying your ponytail would play in my mind,

Hours long like a boomerang into an infinite loop.

 

There was time I used to fall for the fall of ponytail,

The curve of your hair used to shape my heart,

There was time I used to love my love, ponytail love,

With feelings tied up in my heart for my ponytail girl.


#humor #pwnbhtt

Lovers!


I am fish,
And I am longing for your love,
You’re the water,
I got to see over the desert.
We can be lovers!


#pwnbhtt

कागज 


उ आई मेरो हात मा एउटा कागज थमाई र दौडेर गई | त्यो कागज के हो भनेर हेर्ने आटेको थिए सर टुपुलुक्क त्यहि आउनु भयो | मैले कागज गोजीमा राखे | अनि क्लासमा गए | सुजिताले मलाई हेरी, उसको छेउमा बसेकी रमा पनि मुस्कुराउदै थिइ | ऊ मेरो अनुहारमा कुनै भाव र रंगको खोजिमा थिई | सायद उसले त्यो पाईन र ऊ निराश जस्तै भई | त्यो अन्तिम क्लास थियो | साझको चार बजिसक्दा पनि घाम मध्ये दिनको जस्तै थियो | घन्टी के लागेको थियो सबले कापी झोलामा हाल्न थाले | सरले लेख्न लागेको चकले मलाई हान्नु भो , ‘कति हतार हुन्छ तलाई !’ मैले हत्तपत्त फेरी कापी निकाले | फेरी पन्द्र मिनेट सम्म सरले पढाउनु भयो | मनमा खुल्दुली थियो कागजमा के छ भनेर |

घर पुग्ना साथ मैले त्यो कागज गोजीबाट निकाले | फेरी आमाले बोलाउनु भयो | ‘सुबोध, चाडो अईजो त, एकछिनलाई |’ मैले कागज त्यहि राखे | आमाको काम सकेर फर्केर आउँदा मैले त्यो कागज भेटिन | सबै ठाउँ हेरें तर पनि भेटिन | नभेटे पछी सुजितालाई नै सोधुला भनेर खोज्न छाडें | त्यो बेला हामि क्लासमा एस्ता अनेक चिट दिन्थ्यौ र रमाईलो गर्ने गर्थ्यौ | सायद त्यस्तै केहि होला सोचे |

कक्षा बाह्रको परिक्षा नजिक आउदै थियो | सबै पढाईमा व्यस्त थिए | मेरो ध्यान भने सुजितामा थियो | हुन् त सागरले उसलाई धेरै चोटी मेरो बारेमा भन्न नि खोजेको थियो | तर खै उसले बुझ्थिन | म आफैमा भने हिम्मत गरेर कहिल्यै भन्ने आट आएन |

हाम्रो भेट परिक्षाको अन्तिम दिन भएको थियो | ‘ सुजिता कस्तो भयो एक्जाम ?’ मैले सोधे | उसले ठिकै भो भनि | उसको अनुहार कुनै उत्तरको खोजीमा थियो | अनि मेरो अनुहारमा प्रश्न थियो | उत्तर दुवै लाई चाहिएको थियो र त्यस बेला केहि पनि ठिक भएन सिवाय परिक्षा | परिक्षा राम्रै भएको थियो | ‘सुबोध तिमीले मैले दिएको कागज पढ्यौ ?’ उसले घर जादाँ बाटोमा सोधी | म त्यो कागजको बारेमा बिर्सिसकेको थिए | तर पनि मैले पढे भन्दिए | उसले न्यास्रो अनुहार लगाई | संगै रहेकी रमा पनि निराश भई | म ट्वा परे | मलाई झन् झन् खुल्दुली भो | सुजिता को भाव र उसको व्यवहार अनौठो लाग्न थाल्यो |

घर पुग्ना साथ मैले सबै ठाउ त्यो कागज खोजे तर भेटिन | मलाई संखा लाग्न थाल्यो कतै सुजिताले मलाई मन त पराउदिन भनेर | मन मा अर्कै खुसि आयो | आफै कथा हरु बुन्न थाले | ‘हो है, सुजिता ले मलाई त्यो कागज दिए देखि हरेक पटक फलो गरेकी थिई, सायद मैले भन्न नसकेको उसले भनि कि ?’ मैले त्यो कागज जत्ति खोज्दा नि भेटिन | अन्तिम मा आफै सुजिता लाई प्रेम पत्र लेख्ने निर्णय गरे |

बिहानै म सुजिताको घर गए | उसलाई त्यो कागज दिए | पहिला त उसले त्यो आफैले दिएको पत्रको रिप्लाई सोची | तर एकछिन पछी उसको मुख रातो भएर आयो | आखा भरिएर आयो | उसले मलाई अंगाली | ‘सरि सुजिता मैले, तिमीले दिएको कागज हाराए, धेरै पहिला देखि भन्न खोजेको तर भन्न सकेको थिएँन |’ मैले एकै सास मा भने | मेरो पनि मुख रातो थियो, कान तातेर राता भएका थिए, आखा, एक टक ले भुइँमा हेर्दै थिए | ऊ केहि बोलिन | ऊ खुसि थिई | ‘सुबोध, आई युज टु लाईक यु फ्रम लोंग टाईम!’ उसले मेरो हात समातेर भनि | हामि बिचमा त्यहाँ धरै बेर कुराकानी भए | आज मन फुरुंग थियो | पहिलो प्रेम प्रस्ताव अनि त्यो पनि स्वीकार हुनु ठुलो उपलव्धि जस्तो लाग्यो | मैले सागरलाई फोन गरेर सबै सुनाए |

परिक्षा पछीको बिदामा एक दिन मलाई रमाले फोन गरि |

‘सुबोध, सुजितालाई के भयो, मेरो फोन नै उठाउदीन त, भटे नि खासै बोल्दिन!’ ऊ आत्तिएकी थिइ | ती दुइ मिल्ने साथी थिए |

‘ए रमा…, अँ ठिकै छ त सुजितालाई मैले हिजो त् भेटेको |’, रमाको घर अलि टाढा भएकाले खासै सुजिताको घर आउँन पाउँथिन | उसले फोन राखी |

भोलि पल्ट सुजिता भेट्न म तयार भएर जादै थिए | आमाले बोलाउनु भयो |

‘ए सुबोध खै के कागज हो यो, अस्ति तैले खोजिराको हैंन |’

म कुदेर गए, त्यो सुजिताले दिएको कागज थियो | म मन मनै हासें | त्यो कागज समाए र घर बाट निस्के | बाटोमा हिड्दै गर्दा कागज खोलेर पढ़े |

मेरा गोडा एकाएक रोक्किए | खुट्टा काम्न थाले | मुख सुक्यो | घर फर्किन खोजे, सकिन | न नै पाईला अगाडी सार्न सकें | केहि सोच्नै सकिन | त्यो बेला हिन्दी सिनेमा ‘बडीगार्ड’ को सलमान र करिनाको मात्र याद अईरह्यो !

कागजमा अर्कै कथा थियो |

‘सुबोध, तिमी मलाई असाध्यै मन पर्छ | आई लभ यु  ………….. -रमा !’

 

Ego


In the end, they reached, in their relationship, by the shore,
just to know that their hearts were in sore,
Still, they moved on,
learned how to ignore,
but the pain, in them,
grew as the doleful lore,
Who would’ve known,
the echo of her voice would dwell in his heart,
knock at his door,
and his senses would calmly sleep and snore.
Who would’ve known, the picture of her thoughts
would nip his eyes to drain out, from the store,
the ocean of gloom, the river of doom,
the chill of his soul from inside his core,
And, there she’s alone, knitting for him,
her love, more and more.
Love found the end, with the new beginning,
like a new festoon for her to decore,
But something held both of them back, from the shadow,
grilled them, chilled them, thrilled them with the nightmares,
The ego of their own ruled them both, it flew above their love with a sly grin to score.